Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

< ![CDATA[]]>

Ik kreeg als 5 jarige een buik. Mijn moeder heeft altijd een taille gehad. Mijn vader had op latere leeftijd nog niet eens een buikje.

Met mijn tegenwoordige gezonde BMI van 22 heb ik een normaal figuur, met een buik en te weinig billen. Elke dag doe ik 2 minuten buikspieroefeningen. Zolang mijn taille rond de 80 cm blijft, loop ik geen extra gezondheidsrisico. Daar ga je op letten als je de 40 voorbij bent.

Dat ik al zo jong een buikje kreeg, heeft met stress te maken gehad. Als je stress hebt, maak je het hormoon cortisol aan, waardoor je buikvet aanmaakt.

Als jongvolwassene was mijn stressnivo op zijn allerhoogst. Daardoor hield mijn lichaam mijn buikvet echt niet los, wat mijn eetgedrag nog gestoorder maakte.

Ik heb iets nieuws op me genomen: beheerder van eetstoornis.startkabel.nl . Ruim 2 weken heb ik het web afgestruind naar goede links. En dat zal ik blijven doen.

Het is een beetje vreemd om me weer intensief met eetstoornissen bezig te houden, terwijl het gevoelsmatig zo’n eind van me af staat. Maar alles wat ik nieuw zou ondernemen, zou een mentale bezigheid zijn. Dus waarom niet iets, dat ik tot op het bot heb doorleefd.

30 jaar lang heb ik geworsteld met eten. En inmiddels lijkt het iets uit een ‘vorig’ leven. Mijn lichaam reageert nog wel eens hongerig, of juist niet, op situaties in het nu. Zo diep liggen de patronen.

Maar ik ga niet uit bed om de koektrommel te halen. Ook het appeltje op mijn nachtkastje ligt er de volgende ochtend nog. Ik poets mijn tanden en ik verdraag mijn lichamelijke sensaties. Zonder te eten, komen de emoties. Zoals vannacht een enorm verdriet over mijn onlangs overleden vader.

Ik ben verbaasd over de ontstane lagen in mijzelf. Mijn hoofd is de baas geworden over mijn lichamelijke eet- en hongerreflexen.

Ik kreeg als 5 jarige een buik. Mijn moeder heeft altijd een taille gehad. Mijn vader had op latere leeftijd nog niet eens een buikje.

Met mijn tegenwoordige gezonde BMI van 22 heb ik een normaal figuur, met een buik en te weinig billen. Elke dag doe ik 2 minuten buikspieroefeningen. Zolang mijn taille rond de 80 cm blijft, loop ik geen extra gezondheidsrisico. Daar ga je op letten als je de 40 voorbij bent.

Dat ik al zo jong een buikje kreeg, heeft met stress te maken gehad. Als je stress hebt, maak je het hormoon cortisol aan, waardoor je buikvet aanmaakt.

Als jongvolwassene was mijn stressnivo op zijn allerhoogst. Daardoor hield mijn lichaam mijn buikvet echt niet los, wat mijn eetgedrag nog gestoorder maakte.

Ik heb iets nieuws op me genomen: beheerder van eetstoornis.startkabel.nl . Ruim 2 weken heb ik het web afgestruind naar goede links. En dat zal ik blijven doen.

Het is een beetje vreemd om me weer intensief met eetstoornissen bezig te houden, terwijl het gevoelsmatig zo’n eind van me af staat. Maar alles wat ik nieuw zou ondernemen, zou een mentale bezigheid zijn. Dus waarom niet iets, dat ik tot op het bot heb doorleefd.

30 jaar lang heb ik geworsteld met eten. En inmiddels lijkt het iets uit een ‘vorig’ leven. Mijn lichaam reageert nog wel eens hongerig, of juist niet, op situaties in het nu. Zo diep liggen de patronen.

Maar ik ga niet uit bed om de koektrommel te halen. Ook het appeltje op mijn nachtkastje ligt er de volgende ochtend nog. Ik poets mijn tanden en ik verdraag mijn lichamelijke sensaties. Zonder te eten, komen de emoties. Zoals vannacht een enorm verdriet over mijn onlangs overleden vader.

Ik ben verbaasd over de ontstane lagen in mijzelf. Mijn hoofd is de baas geworden over mijn lichamelijke eet- en hongerreflexen.

Ik heb geleerd dat teveel eten hetzelfde werkt als teveel drinken. Bij teveel pròef je je eten niet meer. Zo gaat dat ook met alcohol. Het genieten is dan weg.

Mijn oplossing en focus op deze beide verslavingen is: leren GENIETEN.

Ik drink al 10 jaar geen alcohol meer. In 2 jaar tijd heb ik mijn verslaving afgebouwd door gedisciplineerd te drinken. Niet meer dan 2 glazen per dag. Als ik een binge had, dan therapiede ik met mijn partner. Wat was er gebeurd, wat had mijn trek aangewakkerd? Ik schreef de dingen van me af, hing reminders op mijn kamertje, en langzaam overwon ik mijn triggers. Totdat ik voorjaar 1999 mijn dagelijkse borrel kon laten staan.

Zomer 2000 heb ik mijn laatste stuiptrekking gehad, toen ik 2 weken alleen thuis was. Maar ik ben die avond zó ziek geweest van mijn drankgebruik, dat ik vanaf toen nóóit meer wilde drinken.

Ik kon nog wel eens trek hebben in de smaak van alcohol, maar ook dat is uitgesleten.

De overgang van een hele fles naar 2 glazen was moeilijker dan van 2 glazen naar niets.  Het vraagt een mentale kracht, die ik alleen op kon brengen uit liefde voor mijn partner. Doordat mijn partner onvoorwaardelijk van mij wist te houden, kon in mij liefde voor mijzelf geboren worden, die uiteindelijk het roer overnam.

Een hulp werd het besef dat ik na 2 glazen niet meer genoot. Dan zette de vergetelheid in en het glaasje zelf had geen smaak meer. Ik zou evengoed azijn gedronken hebben. Dit is een vergelijking die ik kan trekken met eten. Een pak koekjes is niet lekker. De eerste 4 wel. Het bewustzijn om dàn te stoppen is te leren.

Als je niet meer proeft wat je eet, kun je net zo goed stoppen. Tenzij je honger hebt. Maar dan kun je beter iets voedzamers nemen.

Je eetverslaving overwinnen betekent: leren bewust te genieten, en jezelf trainen op weten wat je nodig hebt. Voeding of iets lekkers. Veilig onbevangen eten wordt werkelijkheid, na jarenlange training van bij jou passende goede gewoonten. 

Mijn vriendin krijgt een maagbandje. Over een maand ongeveer. Nu moet ze diëten als voorbereiding. Volgens de dokter zou dat de operatie vergemakkelijken, maar het lijkt me ook psychisch van belang. Met een maagbandje zal ze heel anders, bewust moeten gaan eten. Liefst vooral gezond. Een dieet nu geeft focus.

Haar werd Modifast aangeraden. Maar dat hield ze de eerste dag al niet meer vol. Ze wil haar best doen, maar wel éten. Dus wil ze overschakelen op Weight Watchers. Prima plan.

Mijn vriendin is een heel andere eter als ik. Ze wil graag vol zitten. Dan stopt ze ook. Vol zitten is een fijn gevoel. Mijn man, die ook corpulent is, heeft precies hetzelfde. Daarom kan een maagbandje ook werken. Als je stopt omdat je vol zit, heb je daar een oplossing. Minder volume, en je valt af.

Ik ben een heel andere eter. Haast kinderlijk. Ik wil vooral lekker eten. Ik houd van friet en pannenkoeken, chocola en gebak. Maar ik kan niet tegen een vol gevoel. Gelukkig ben ik heel getraind geworden om mijn grens te kennen.

Het gaat mij om het eten zelf. Het proeven, kauwen en slikken. Vroeger dacht ik vaak: hing er maar geen maag-darmstelsel aan mijn slokdarm. Ik had de code: volraken is overgeven. Om daarna weer verder te gaan met kauwen en slikken. Proeven was er dan al niet meer bij. Ik was nooit voldaan.

Mensen zijn verschillend. Mijn vader deed altijd een dutje na de warme maaltijd. Inmiddels blijf ik na het eten ook even 10 minuutjes zitten, terwijl mijn man al loopt te rennen om op te ruimen. Hij neemt zijn toetje nadat hij voor mij koffie heeft gezet. Dan voelt híj zich lekker vol en komt eventjes niet uit de bank.

Vol durven zitten is voor mij een heel langdurig leerproces geweest. Het vertrouwen in- en accepteren van mijn natuurlijke gewicht heeft daarbij een grote rol gespeeld. Ik weet nu dat ik een gezond gewicht behoud, als ik onbezorgd eet naar behoefte en smaak. Dat ik 10 kilo zwaarder ben als mijn vroegere (ideaal)gewicht, neem ik er van harte bij!

xx Julia